Tylko nieliczni wiedzieli, że słońce można złapać, biegając w środku nocy przez las. Biegając przez zarośla i krzaki. Biegając tam, gdzie nie ma ścieżki. Biegając, poślizgując się na mokrych liściach i kawałkach śliskiej kory. Biegać jakby przed własnym cieniem. Jak najszybciej, z całej siły. Paolo wiedział to wszystko - i biegł.

Nikt do końca nie rozumiał jego motywacji, ale wszyscy byli przekonani, że mu się uda. Biegł, biegł, biegł, biegł. A kiedy chrzęst pod stopami stał się dźwięczny, jakby ktoś łamał rabarbar do sałatki, wilgotna gęstwina lasu się skończyła i zaczęła się sucha trawa, na którą już wschodziło słońce. Mężczyzna zwolnił bieg. Już wyczuwał pierwsze promienie słońca. Przeczuwał, że będą one jak potężne reflektory, z łatwością łamiące ciemne gałęzie. Dźwięk przyszłego uroczystego wschodu słońca rozbrzmiewał w jego uszach. Złapał nowy dzień. W całym regionie był pierwszym, który nie tylko zobaczył słońce, ale wywołał je swoim biegiem.