Nie można nazwać tego miejsca ani brzegiem, ani wzgórzem, ani skałą - dalej niż dziesięć metrów nic nie widać. Gdyby Oum nie znała tego krańca, bałaby się tego, co tam na dole. Mogła to być łąka, zaorane pole, a nawet wzburzony ocean. Jednak ani dźwięki, ani kontury nie sugerowały odpowiedzi. Wszystko, co widziała wokół siebie i nad sobą to niebo i chmury. Właściwie to właśnie za tym podążała. Chciała namalować te czyste, bawełniane, miękkie i puszyste chmurki, które jakby celowo wypłynęły na błękitne tło: „Spójrzcie na nas!”.

Oum czuła się jak rybka w akwarium, która przez przezroczyste szkło obserwuje świat dookoła i w górę. Chmury płynęły powoli i były tak miękkie, jakby były ubite rękami francuskiego cukiernika. Wydawało się nawet, że mają zapach. Oum wyczuwała nuty gruszki, białych kwiatów i świeżego pierwszego śniegu. Jej pędzel przesuwał się po papierze bez nacisku - tak, jakby sam wiatr prowadził jej nadgarstek, dokładając starań, by jak najlepiej zobrazować zakręty i przełomy tego niebiańskiego cudu.