Erko był doświadczonym szefem kuchni, znanym w Londynie, Montrealu i Toronto. Pisano o nim recenzje, przychodzili do niego na kolację krytycy. Jednak kiedy osiągnął szczyt kariery, nie otworzył restauracji w centrum światowej stolicy, ale wyjechał do malowniczego miasteczka z wiekowym lasem na obrzeżach. Tam kupił starą chatę, postawił cztery stoły i zaczął przyjmować tylko rzadkich, wyjątkowych gości.

Gotował pod gołym niebem - na kamiennym stole, na polanie oczyszczonej z opadłych gałęzi. Nie miał drogich mebli ani luksusowej zastawy stołowej. Prawie jedną trzecią składników znajdował właśnie tutaj, w lesie. Ubrany jak leśniczy lub nawet myśliwy, w grubej, wytrzymałej odzieży, przesiąkniętej zapachem tytoniu, w grubych zamszowych butach i skórzanym fartuchu, zbierał orzechy cedrowe, szafran, a nawet korzeń lukrecji. Jego potrawy - podobnie jak cała gospoda - nie przypominały niczego innego.