Wschodnia noc jest zazwyczaj słodka. Złoty pył opada nocą na bruk, niczym proszek cukierniczy na błyszczącą tabliczkę czekolady. Opadają równą warstwą na każdą komórkę i wyznaczają podróżnym drogę. Akor znał każdą ulicę tego miasta i wszystkie sekrety jego domów. Wiedział, gdzie mieszkają dawni mistrzowie broni białej. Wiedział, gdzie piękne kobiety pod szept modlitw tkają dywany. Znał też ulice, na które nie warto było wychodzić nawet w jego towarzystwie. Wiedział to wszystko, ale turystów i podróżników prowadził tylko tam, gdzie było słodko, aby pokazać upojność swojego ukochanego miasta, jego karmelową słodycz.

Były to ulice z barami. Ulice z kawą. Ulice, gdzie zapach deserów unosił się między budynkami tak gęsto, jakby gdzieś na bruku pracowali cukiernicy. Te ulice były tak słodkie i otwarte, jakbyś rozcinał czekoladowy cukierek - a z niego wypływał likier. Nie było tu żadnego niebezpieczeństwa, ale ciała stawały się upojne, rozluźnione. Było to wyczuwalne nawet przez długie, skromne ubrania kobiet i mężczyzn.