Jeden grzmot. Drugi. Jeszcze jeden. Błyskawica spada na ziemię jak prąd — pionowo, gwałtownie, tak samo jak deszcz. Trzy cięcia w przestrzeni: elektryczność, ulewa, łodygi lawendy, której zapach porywa rwący nurt zlewy. Michael od wieczora czeka na odpowiedź — i kończy mu się cierpliwość. Udaje, że myśli o pracy, ale w rzeczywistości pastuje buty, poprawia kurtkę, szuka parasola i myśli tylko: „Kiedy odpowie?”

Wychodzi na ulicę. Odpala motocykl. I wtedy — powiadomienie na telefonie.
„Wiem, co mi napisałaś” — myśli. Pewien, że to „tak”, rusza do biura.

Byli razem trzy lata temu. Rok temu. I znów teraz. Schodzili się i rozstawali. W kółko. On budował karierę — nie miał przestrzeni na więcej. Ale wczoraj przyszedł i powiedział:
„Chcę być tylko z tobą. Wszystko mi pasuje. Jestem gotów.”

Ona poprosiła o czas, żeby trochę pomyśleć..