Pilar mieszkała w stuletnim domu w Meksyku, zbudowanym przez jej pradziadka. Na podwórzu miała tradycyjną pustynną saunę – miejsce, które w rodzinie od pokoleń miało niemal święty status. Ta sauna przypominała piaszczystą kolebkę – okrągły kamienny namiot z kopułą, zwieńczoną małym okienkiem, przez które wpadało światło prosto z nieba.

Gdy rodzina odwiedzała Pilar, rytuał sauny był dla nich nieodzowną tradycją. Rozpalano ogień suchym drewnem, wysuszonym w słońcu pustyni, a gdy kamienie stawały się rozżarzone, dodawano na nie suszone aksamitki, skórki cytryny i jaśmin. W środku, w kręgu ciepła, wspólnie śpiewali tradycyjne pieśni, a dźwięki gitary wypełniały przestrzeń, harmonizując z rytmicznym oddechem ognia.

Powietrze w saunie nagrzewało się coraz bardziej, jakby czerpało energię zarówno z płomieni, jak i z muzyki, która krążyła po jej wnętrzu. A potem, wychodząc na chłodną noc pustyni, spoglądali w niebo – krystaliczne, nieskończone, pełne gwiazd. Pilar zawsze wierzyła, że takie gwiazdy można zobaczyć tylko wtedy, gdy serce i umysł są całkowicie oczyszczone – z myśli, trosk, i wszelkich ciężarów codzienno