Samochody zatrzymują się u podnóża góry. Dalej już nie podjadą.

— Szybciej, szybciej, bo wszystko przegapimy — pogania Marko przyjaciół, którzy wyjmują pakunki z bagażników, sprawdzają, czy mają przy sobie telefony. — Mamy pół godziny.

W tym czasie muszą wspiąć się leśną ścieżką aż na stromy szczyt. Ścieżka jest wąska, mieści się tylko jedna osoba, więc Marko idzie pierwszy — toruje drogę i jednocześnie pilnuje, by nikt nie został w tyle. Zdejmuje z trasy kamienie, rozchyla gałęzie jak teatralne kotary. Pachnie tu mchem i ozonem.

— Jesteśmy. Ostrożnie — uprzedza.

Ścieżka się kończy, a do krawędzi urwiska pozostały dwa, może trzy kroki. Żeby nie spaść, wychodzą jeden po drugim, ustawiają się w linii. Za nimi — las. Przed nimi — ocean. A nad nim, w oddali, suną kolumny huraganów. Na samym horyzoncie — jeszcze małe. Nie zagrożą im, ale ujrzeć coś takiego to rzadkość.

— Marko, jesteś w końcu w swoim żywiole? — pytają.— Pachnie wiatrem. Grejpfrutem. Czujecie? Pewnie te huragany powstały gdzieś w Brazylii. — Marko nie słyszy pytania, ale oni wiedzą: odpowiedź brzmi „tak”.