W barze, ukrytym w bocznej uliczce od głównego deptaka, nie było nikogo przypadkowego — bo nie było tu nic poza barem. Ciemne wnętrze było przesycone dymem od sufitu aż po podłogę. W goryczkowo-kwaśnej mgle nie dało się dostrzec tych, którzy siedzieli po drugiej stronie sali. Co najwyżej — sylwetkę.
W barze, rzecz jasna, rodziły się znajomości. Jasne, że nie trwały dłużej niż jeden sezon piłkarski i końcowa porażka twojej drużyny.

Javier wszedł do baru bez planu. Był zmęczony po pracy. Opalone czoło spływało potem. Koszula czekała, aż ktoś ją z niego zdejmie. „Tylko jeden kieliszek” — powiedział sobie przed wejściem, a potem już z detalami przekazał zamówienie barmanowi.

Kiedy napój wreszcie stanął przed nim, a jego ramiona opadły z ulgą i wzrok przestał błądzić po ścianach, zobaczył, że ktoś go obserwuje. Z dalszego stolika para oczu wbiła go w miejsce — jak gwoździe trzymają obraz na ścianie. Czarna sukienka z jednym ramiączkiem. Idealna czerwona szminka. „To nie będzie spokojny rejs pod żaglami”, pomyślał Javier. I wiedział, że teraz musi podjąć decyzję.