Nowoczesna biblioteka w klasycznym wydaniu. Na parterze — modne wydawnictwa, kawiarnia, dużo światła, kolorowe jak ze szkła krzesła. W podziemiach — przeciwnie: półmrok, tylko ciepłe żółte lampy, by nie zaszkodzić starym książkom.

Bibliotekarka powiedziała: regał numer sześć. Trzeci, czwarty... „Oni tu wszystko poprzestawiali!” — zirytował się.

Ale odwraca się — i widzi coś o wiele ciekawszego niż katalog sztuki. Swoje własne arcydzieło. Wygląda na to, że wspomniał, dokąd się wybiera — a ona postanowiła przygotować niespodziankę.

Światło pada na nią z boku. Widział tylko kontur — ale wystarczająco, by dostrzec jedwabną spódnicę do połowy łydki, lekką bluzkę, prześwitujące rękawiczki. Gestem: „Nie podchodź”.
Powoli zdejmuje rękawiczki. Spódnica unosi się — odsłania pończochy i szpilki. Teraz patrzy mu prosto w oczy. Zaprasza spojrzeniem.

Czuje jej zapach i ciepło. Późne piwonie, róże, krem do rąk, który jeszcze nie zdążył wywietrzeć od poranka.W tle — szelest kartek.Mają dwadzieścia minut, zanim ktoś wejdzie do sali.