W każdym miejskim ogrodzie o różnych porach roku można spotkać pejzażystów, którzy malują dostępne im zakątki natury. Ktoś - kwiat na gałęzi. Ktoś - kilka rozłożystych starych drzew. Ktoś - po prostu łapie kolor, nie zastanawiając się nad treścią obrazu. Mirel również siedziała jak pejzażystka, ale zamiast farb używała jedwabiu. Haftowała jedwabiem po jedwabiu, tworząc na tkaninie jasne, gładkie wzory. Jej ręce były tak płynne i pełne wdzięku, jakby kwiaty płynęły po powierzchni rzeki. Dotyk tkaniny był delikatny, jak drgania płatków wanilii na drzewie. Nici układały się tak szybko, że przypominało to wysychanie akwareli.

Wydawałoby się, że takie hafty powinny być delikatne i wrażliwe, łatwe do uszkodzenia, ale prace Mirel w cudowny sposób zawsze były trwałe. Tkanina nie bała się ani rozdarć, ani ściągnięć. Nie pękała i nie pozostawiała po sobie haczyków. Nawet jeśli był to delikatny rysunek bukietu białych kwiatów, czuło się w nim siłę. Wydawało się, że młoda mistrzyni skrywa w sobie wiele tajemnic: doświadczenie, o którym nie mówi się głośno; mądrość zdobytą dzięki wydarzeniom; wizję świata i wytrwałość, które przychodzą wraz z próbami. Tajemnice tej mistrzyni pozostawały ukryte - i nikt nie odważył się jej o nie zapytać.